Pomi cachi,
zai patochi,
sul vostro sol
ride la suca poreèra
e l’autunno
conosse l’agona.
Picai
canté in alegria
giurando che le foje
cascarà prima lore,
vinsendo la scomessa.
Pomi cachi,
pomi che inamora,
sé sprasso che incoraja,
sé ancora ‘na ilusion
che l’istadèa de S. Martin
no’ la possa mai finir.
Sfidé l’inverno,
ma su ‘ste ultime cartuce
de l’autuno
seleghete afamae
s’impastrocia ‘l bèco
fin che le xe passùe.
-Marcello Cocchetto

