Guardiàn dele speranzhe
stuàde
che te me vèrde
‘na riga de cancei grandi
e ceti,
lungo mur bianchi
andove se inclaca
aneme morte
de pore vivi;
guardiàn del gnent
e de nessun,
te à portà i me’ pass
sora la tera
che ‘sconde ‘n buligàr
de sospìr ‘rento e fora
i buss dej-oss
andove se impianta
le cross dei morti
tuti nostri.
Guardiàn,
l’ultimo cancel
zo in fondo,
che zhinga sui pòles
rùzeni e sberlài,
l’é ‘l meo…
fa pian
a vèrderlo.
-Nico della Coletta

