Te ricorditu Sil
quando, tosatèl, te tajavo
i penaceti de le canèe
e li vendevo par scoete?
Quando, vissin a le paére,
fassevo i scaurìi
co’ le spansàe?
Quando noavo contento
e i to bomboi entusiasmava,
i bògoi no tradiva
e le erbasse me intorcolava
come ‘na caressa?
Ancùo
vegno a pescàr
i me sogni de puteo,
‘l corajo de tosato,
e da sora un selghèr
fasso ‘n altro tufo.
Sui to bògoi
nègo i me sospiri,
co’ ‘l tostrame
impajo desideri,
coi piumini de le canèe
neto ogni tristessa.
Doman
tornarò da ti
e provarò co’ passiensa
a pescàr ancora.
–Marcello Cocchetto

