Te sse scaturìa da ‘n bosch
andove le piante par
soldai senzha bandiera,
sot i ran de fogo del’ultimo sol
al slusegàr dej-elmi, dele spade
zhonca l’osàr dej-oci sbarài
dele case sul col,
vanghe e cross
salta su dala bassa
co’fa contadìn piantài sula tera,
i branzh dele noghère domanda pietà:
andove te à portà le to’ passiòn
co’ no’ te era
ala fin de giugno sui campi de gran?
andov’eli ‘l to’ fazholét
ros e zal ingropà drio la testa
e la falda zhelest
ligàda sul rìder dela schiena curva
tela stagìon
che ‘l verde smorzha par la vendèma?
andov’eritu
co’ ‘l fret morseghéa anca l’anema
e le storie giozhéa tela staa
finche ‘na man de mare
stuéa ‘l-lumìn
e la not marchéa le ore
tei pajèr dele passiòn zovane?…
… sentàda sora ‘n crep de zhità
a pascolàr pensiér tristi
la mitralia dela vita
à carezhà le to’ tetine tonde
e njaltri a scavarse la fossa
un a un,
maschere de leda
che impìzha memorie nète
co’ fa j-oci sbarài
dele case sul col.
-Nico della Coletta

